تبلیغات
کلبه تنهایی من - بنویس شاعر..

کلبه تنهایی من

هر جا چراغی روشنه؛از ترس تنها بودنه...ای ترسِ تنهاییه من، اینجا چراغی روشنه

بنویس شاعر..


بنویس شاعر ، زن و بعدش را قفس بگذار

آنگاه : » مرد و لب « و اسمش را هوس بگذار

تصویری از چشمان یك زن خلق كن این بار

اما نگاهش را همیشه ملتمس بگذار …

بنویس : اسم كوچكش لی? ولی جای

اسم شناسنامه ای اش : هیچ كس بگذار

بنویس اص? مرد ،عاشق،بوسه،لب … آنگاه

وقتی گرفتی بوسه ات پای پس بگذار!

ها ! زن گناه سرخ هستی بود ،پس شاعر

این “سیب” را همواره دور از دسترس بگذار



+ نوشته شده در یکشنبه 30 تیر 1392 ساعت 09:52 ب.ظ توسط tanha | نظرات()